Hann sagði Gauti maður......

Gorgeir

2006-07-26T21:00:00.000Z

Þetta sumar hefur verið með eindæmum misfallið upp og niður. Rosalegar sveiflur af leiðindum og óþarfa rugli. Samt það skemmtilegasta við þetta sumar hvað ég er ekki búinn að standa í neinum tilfinningalegum vandmálum að óþörfu. Enda er svoleiðis rugl bara eitthvað fyrir konur og annarslags aumingja.

Hróarskelda er örugglega hápunkturinn á þessu sumri. Þetta var bara fyllerí í 10 daga og æðislegir tónleikar í þokkabót. Stemmingin svo fáránlega góð og ekkert vesen með neitt nema tjaldið mitt sem við murkuðum lífið úr seinasta daginn og skildum eftir. Þetta rúmfatalagers tjald hafði það sér að einkenni að sjúga í sig allan raka á kvöldin sem það mögulega gat þannig að marr blotnaði eins og ég veit ekki hvað á kvöldin. Svo vaknaði maður á morgnana í einhverjum fokking bökunarofni, ekki allveg það þægilegasta í heimi. Annars voru öll böndin sem ég sá að standa undir sínu og allt var fokkings æðislegt. Sömululeiðis voru fylleríin í Köben allgert meistaraverk. Borðaði Krókadíl og Kengúru seinasta daginn minn þarna og ég veit ekki hvað og hvað.

Svo er ég líka búinn að flytja í Kópavoginn. Hamrakór 8 nánartiltekið. Þetta er eiginlega hálfkláruð hola. En ég er útaf fyrir mig í 25 fermetra bilskúr með eigið baðherbergi og ég veit ekki hvað og hvað.

Annars stendur sumarið yfir ennþá og ég á enn eftir Ítalíuferð sem ég þarf að hamra í.

Þannig að eitthvað er eftir af rugli.

Ble

p.s Erla María er best

Sömmer

2006-05-27T20:14:00.000Z

Nú er sumarið komið og með tvær nýjar vinnur í höfn sem skila ágætlega af sér. Á daginn vinn á Olís í mjódd sem slöngutemjari. Og um helgar vinn ég á Hverfisbarnum. Þetta eru bæði voðalega easy going djobb þannig að ég hef ekkert mikið um það segja. Svo þann 25. næsta mánaðar liggur leið mín til Danmerkur á Hróarskeldu og verður það ansi tryllt. Fullur allan tíman að æla á allt og alla. Þar að auki er line upið ekki af verri endanum þetta árið.

Opeth (já!!!!!!!!)
Deftones
Tool
Guns n´Roses
Bob Dylan
Í svörtum fötum
Maggi Eiríks
Flock of Seaguls

og margir fleiri sem ég nenni ekki að nefna

Annars eiga meistararnir í Black Crowes hug minn allan með laginu sínu Hard To Handle.

Einum of hressir tappar og þetta lag bætir upp fyrir þetta fokkings sígauna lúkk á þeim.

Mamma þín.....sælar

Krukka með hor

2006-04-28T01:30:00.000Z

Bjarni félagi minn átti afmæli. Að vanda var voða lítið annað í stöðunni en að vera fullur vitlaus og ógeðslegur. Sem reyndist verða að raunveruleika. Við ösnuðumst á A.Hansen í Hafnarfirði og urðum ansi áfengjaðir. Næsta sem ég veit hittum við rússa sem buðu okkur í innsta hring rússnesku mafíunar. Vissi ég þá að ég var orðinn vel yfir meðalmörk í áfengisdrykkju. Þannig að við fórum og stálum skipi sem virkaði ekki. Nú var allt orðið tómt í hugmyndabankanum, þannig að það var ákveðið að taka röltarann á Hafnafjörðin þangað til að við myndum finna næstu Esso stöð. Eftir misheppnað innbrot og samsetningu á söngleik fundum við Esso stöð. Þar var migið í ruslatunnur og kveikt í bensíni.

Þangað til að ég gafst upp afsakaði mig að fara heim og stakk undan með kærustunni hans Bjarna (réttara sagt skutlaði hún mér og Bjarna heim).

Ble

Klukka

2006-04-21T02:48:00.000Z

Ég hef ekki skrifað á þetta blogg í lengri tíma því ég var hundeltur af löggunni í mánuð fyrir smygl á munntóbaki. Seinustu blogg hafa verið smán á þessi blessuðu rit hérna. Einhver helvítis tilfinninga böl og volæði sem enginn gæti framkvæmt nema kona á alvarlegri tilvistakreppu sem er að grenja yfir Titanic 1300 asta skiptið. Ég slæ á allar tilfinningar sem kalla fram tár og annarsslags ég er karlmaður sem ét steinull og drekk lakkþynni í morgunmat.

Ég get voða lítið sagt um seinustu mánuði. Ég hef flakkað frá nokkrum vinnustöðum eftir að ég hætti í skóla. Ég byrjaði fyrst hjá Landflutningum Samskip. Ok þessi staður virkaði fínt svona fyrstu 2-3 vikurnar. Svo byrjaði þetta að verða svolítið þreytandi. En þetta tók smá upptúr þegar að Sævar félagi minn byrjaði að vinna þarna. Hlutir sem voru áður sjálfsmorð á andlegu hliðina reyndust ágætir en svo byrjaði ruglið. Ég fattaði að yfirmaðurinn minn er eiginhagsmunasinni frá Vestmanneyjum, Vestmanneyjar er bara samansafn af hálfvitum og þroskaheftum einstaklingum. Þessi heltanaði rugludallur gaf mér æðislega skriflega áminningu og hótaði mér lífláti og sagði hann gæti rekið mig hvenær sem er. Innilega til hamingju með það vera big man í einhverju vörulagers starfi og klárað aldrei menntaskóla og GERA EKKERT ANNAÐ EN AÐ BÖGGA MIG PERSÓNULEGA. Svo sá ég hann í auglýsingu frá kringlunni mánuði seinna.....ekki það að það skipti það miklu. Sömuleiðis komst ég að því að sumir samstarfsfélagar mínir voru mongólítar sem éta sitt eigið hor og skíta kleinuhringjum. Allaveganna ég kvaddi þennan stað eftir tveggja mánaða pyntingar og óþarfa helvítis leiðindi með því að skíta á tölvuskjáinn hjá yfirmanninum.....já ég kúkaði á tölvuskjáinn hans.

Svo byrjaði næsta grín.....ÚTILÍF. Góðann daginn get ég aðstoðað (sagt með klisjulegri og mjúkri rödd, sem hentaði helst símadömu á phonesex línu) þurfti ég að endurtaka í tvær vikur. Þessi vinnustaður var skárri að mörgu leiti fyrir utan það að ég þurfti að selja hjól....ég því miður á mjög sorglegan feril af hjólanotkun þar sem mínar hjólaathafnir enduðu oft misþyrmingum á mínum eigin líkama við það að reyna einhver loftköst og aðrar kúnstir sem enginn maður með réttu viti ætti að vilja framkvæma. Þannig að þetta var eins og að setja virkann alkahólista í vinnu við bjórbruggun. Ég var líka með mongólíta þarna sem samstarfsmann nema þessi át ekki horið sitt og skeit kleinuhringjum. Þessi maður var með rassgat fyrir munn og hann talaði ekki han skeit með kjaftinum....og eina sem hann reyndi var að kúka á mig með kjaftingum. Endaði með því að seinasta daginn í Útilíf þá sagði ég við hann beint "ÉG SKIL EKKI ÞAÐ SEM ÞÚ SEGIR ÞVÍ ÞÚ ERT MEÐ RASSGAT FYRIR MUNN OG KÚKAR BARA MEÐ HONUM FÁVITINN ÞINN!!!!". Þann sama dag mætti ég ekki aftur.

Núna vinn ég kvöldvinnu hjá 365 við að hringja út og bjóða áskriftir hjá Stöð 2. Það er ágætt því það er enginn að bögga mig og ég kann að smjaðra til fólk. Gæti sannfært suma um að éta börnin sín ef það væri leyfinlegt.

Annars er ég bara sáttur sem stendur...bæ

Bless ár

2005-12-31T08:04:00.000Z

Er það ekki dæmalaust hvað maður er aldrei ánægður með hlutina í lífinu og vill alltaf hafa það betra og betra sama hversu langt maður kemst í þægindum. Ég er með rosalegan vott af þessu. Mig dreymir um ekkert heitara en að vera annarstaðar...mest í öðru landi. En ég meina er ekki nóg hér? Eða er það satt að Ísland er rusl. Og það er bara ógeðslega kúl að vera hérna því að Björk bjó hérna einu sinni og Sigur Rós eru hér (fuck Sigur Rós). Hvað hippókritaða litla ísland er svo hryllilega ömurlegt og súrt að það þarf að kæfa sig í frumleika. Við höfum ekkert annað þannig að verum geðveikt skrýtin og arty. Sem er eiginlega soldið við öll. Hvert sem maður fer er mjög auðvelt að greina íslendinga því þeir eru ALGERALEGA einir á báti. Þar að auki fylgjum við þeir meiningu að vera mainstream sé dauðadómur. Að fylgja trendi sé slæmt, en það er trend í sjálfu sér þannig að þetta er eitt stórt skot í hausinn. Við erum blekkt af sjálfum okkur. Við gersamlega meigum ekki standa á sama stalli og aðrir. Við verðum gjörsamlega að brjótast undan ísnum og finna The fucking meaning of life. Vandamálið að það er enginn ís sem við þurfum að brjótast undan. En ég meina við erum kannski ekkert öll svona. Ég bara skil þetta ekki. Þessi hrokafulla þjóð er allveg keyra sig fram og aftur í sínum eigin skít, og brosa svo bara því þeir halda að þeir séu að mala gull. Ég sé meira hugmyndaflug í smákrakka að éta sinn eiginn skít úr bleyjunni. Sættum okkur við það. Við erum einstök á þann hátt að við erum eins og allir aðrir en trúum því ekki og þess vegna reynum við og teljum okkur trú um að við séum ein á báti. Rusl ég er farinn að tala í hringi

Eða er Ísland geðveikt gott og við erum bara geðveikt ekki svona eins og ég var að skrifa um? Mér er skítsama, mig langar samt að fara héðan.

Annars er það bara mitt mál. HOMMAR

Já ég vill að það sé alltaf sumar. Og það sé bara snjór í fjöllunum.

Annars er ég góður.

Jú ég verð víst að kveðja þetta ár. Bless 2005...þín verður minnst eins og öllum hinum árunum.

Maður ársins: Gaurinn sem er valinn það af einhverjum Hr.Semvelurmannársins.

Kona ársins: Ég

Plata ársins: In Between Dreams með Jack Johnson því það er alltaf sumar hjá þessum meli. Og hann surfar líka...fuck hvað þessi gaur verður bara besti vinur minn.

Versta Plata ársins: ALLAR FUCKING JÓLAPLÖTURNAR SEM KOMU ÚT ÞESSI JÓL MEÐ SAMA FÓLKINU AFTUR OG AFTUR...nema með KK og Ellen þau eru kúl.

Sena ársins: Verslunarmannarhelgin mín...fuck hvað hún var einum of hellvíti (tvö L í helvítis) svöl ég á aldrei eftir að gleyma henni.

Tilgangslausast ársins: Þessi fucking upptalning á "ársins". Gerir fólk örugglega þunglyndara en Elliot Smith.

Annars bara takk og ég vona að þið verðið ógeðslega full á morgun og ælið á foreldra ykkar þegar þið komið heim.

Röbbish

2005-12-27T03:34:00.000Z

Erfitt er að segja hvort manni þarf alltaf að líka við þá sem maður elskar. Að geta elskað einhvern en ekki líkað við hann er frekar erfitt state of mind. Eins og að vera beðinn um að gera eitthvað sem þér er meinilla við og þú verður að gera það, því eitthvað segir þér að þú bara gersamlega verður. Elska einhvern....eða kannski meira væntumþykja. Ég er að tala um platónska ást...semsé til vina og foreldra og svona. Það er erfitt að hafa einhvern mjög nálægt sér, en návera hans reitir þig til hinnar verstu reiði sem til er. Maður gæti allveg orðið heví bitur og orðið fúll úti allt og alla fyrir það...en í stað þess að gera það. Tja vorkennir maður einstaklingnum fyrir að vera svona andstyggilegur. Eða hvort hann sé í raun andstyggilegur, kannski er þetta maður sjálfur sem er að skapa þetta vesen og er að mynda óþarfa hatur á persónunni. En þegar fleiri en einn er á sömu skoðun, hvað getur maður þá haldið. Togstreita sem á víst að gera mann almennt brjálaðann á vægu stigi. En afhverju alltaf þá að vera við það að missa geðheilsuna við hvert svona vandamál. Ef maður getur skapað sér svona vandamál (nema kannski sköpun manns á vandamálinu sé ekki mikil í þessu tilviki þannig að þetta er að fara svolítið út fyrir efnið...en jæja) þá hef ég alltaf trú á því að maður geti funduið andstæðuna og leyst þá vandamálið að mestu leyti.
Það er held ég hægt með allt. Ef maður nær að gera eitthvað neikvætt sem getur skaðað mann á einn eða annan hátt, er þá ekki hægt að gera algerlega andstöðuna? Svo finnst mér fólk of mikið nú til dags vera meira að líta á slæmu hliðarnar á hlutunum. Vera í raun óþarfa neikvætt eða svartsýnt, sökséð ef fólk er með alvarleg geðræn vandamál á háu stigi þá er þetta eftilvill réttlætanlegt að vissu leyti. Jú því þegar brjálunin er svo mikil að þú ræður þér varla sjálfur..þá held ég að þú vinnir lýtið á geðheilsunni sjálfur.

Annars veit ég voðalega lítið hvað ég á við með þessu.

gefið mér endilega álit. annars gæti ég hafað komið þessi mun betur frá mér ef ég væri ekki svona þreyttur.

Jól

2005-12-25T14:07:00.000Z

Jólin. Rassgat...ég komst í samasem ekkert jólaskap. Mig grunar lúmskt að hellvítis vinnan hafi tekið allt frá mér sem á að flokkast undir jólaskap. Jú því þegar maður vinnur sem jólasveinn meira en 12 tíma þá fer maður að fá leið á þessum jólaundirbúningi. Þannig að ég fór og lagði mig í gær til svona eikkað yfir 6 . Fór fram át minn hamborgarahrygg og opnaði pakka. Svo bara fékk ég mér ís og chillaði.

Góð gjöf:
Small Stone

Slæm gjöf:
Limp Bizkit: Greatest Hitz. Afi er ekki allveg maðurinn til að velja tónlist handa manni

en jæja Gleðileg jól.

verið ógeðslega full yfir hátíðirnar...ég verð það allaveganna.

blé

Fuck sko

2005-12-12T12:37:00.000Z

Ég er að verða brjálaður á sumu í kringum mig. Það er allt í einhverri endalausri spennu og pirringi hjá fólki. Það fer líka allveg með mig og gerir mig pirraðann. Afherju að flækja alltaf svona hlutina, tilhvers að láta suma hluti sem skipta ekki neinu máli fara í pirrurnar á sér. Þetta er að keyra sumt fólk í kalda forina af vanlíðan þannig að það verður biturt úti heiminn og allt sem honum fylgir. Það þarf endalaust að vera öskra og mynda spenning og skapa leiðindi og vitleysu. Það er ekki eins og það hafi drepið einhvern eða framkvæmt haturslega ranga trúarathöfn. Þetta er allt eitthvað minimum atriði sem gleymast jafn fljótt og þau komu. Afhverju þarf maður að láta hluti yfirleitt fara í taugarna á sér. Hlutir geta lagast, þetta er í raun bara tímaspursmál. Hverju nær maður líka betur fram með pirringi og reiðiköstum, nema það að gera hlutina yfirleitt verri. Lífið er ekki sanngjarnt...maður verður bara að venjast því. Fólk svosem hefur tilfinningar og getur látið sumt ekki framhjá sér fara. En þegar hlutirnir eru eitthvað sem skipta svo littlu máli að það nær ekki átt. Þá finnst mér að fólk sé komið út braut sem flokkast undir kjánaskap og vitleysu.

Ég er að skrifa þetta eingöngu því ég er búinn að vera meisaður af svona fólki seinustu daga. Og já ég er orðinn pirraður á þessu. Þannig ekki taka mikið mark á þessu þar sem mér á örugglega eftir að finnast þetta kjánalegt eftir nokkra daga.

eða?.....

Vöku Baka

2005-12-02T04:47:00.000Z

Ég er búinn að vera læra heimsspeki síðan kl 15:00 í dag. Ég skítruglaður af svefnleysi og væri líklegur til margs ef mér gæfist tækifæri á því. Ég meika ekki rass núna því ég er að tjúllast af einhverju...getur kannski verið útaf því ég er ekki búinn að raka mig í tvær vikur og mig klæjar í andlitið. Ég get ekki hætt að hugsa um hvað mig langar að lifa svona eins og í sögunni sem ég skrifaði í seinustu færslu. Það væri eiginlega of næs.

Þetta mundi ég fýla ....
Sunset

Það er bara lífið maður. Hvaða hálviti gæti neitað því að vilja þetta

Ég meina lífið er til þess að njóta þess. Afhverju þá bara ekki að drífa í því að fara njóta þess.

Þannig að um leið og ég á peninga þá fer ég héðan og sest að í einhverju svona pleisi með svona útsýni

Lífið er rugl flott stundum

Saga

2005-12-01T00:29:00.000Z

Í kvöld ætlar Gauti að skrifa sögu.

Hann tók ískaldann bjórinn úr kælinum, bjórinn var orðinn rakur af kælingu. Svona þegar dósin verður öll möttuð. Opnaði hana og saup á. Það var búið að vera heitt í veðri, já andskotinn hafi það. Það verður oft mjög heitt þarna á ströndinni. Hann vippaði sér út á ströndina, hann lagðist aftur á bak og studdist við olnbogana. Sólin var kominn ofan í sjóinn, appelsínugul og heit. Gaf þennan þægilega lága geisla frá sér. Hvernig svalur vindurinn lék lauslega um hann í einni lausri bunu, sandurinn var svalur og sólin hitaði restina upp. Það var gott að lifa, lítið af fólki eftir. Nokkrir krakkar sem hann þekkti voru þarna rétt hjá að kveikja lítinn eld, hann hafði þann kost að setjast hjá þeim. Hann sleppti því þar sem hann vildi fá að vera útaf fyrir sig þessa stundina. Finna svalan andvaran leika um á meðan hann lék sér að sandinum með lófunum, tók handfylli og lét hana renna hægt úr lófanum á sér. Sólin var næstum sest niður. Bjórinn var búinn. Hann labbaði að húsinu og uppá veröndina. Þetta var frekar snjátt týpískt strandhýsi með flötu þaki, ekki mikið en nóg til að vera til í. Hann náði sér á annan kaldan og mattaðann og flippaði tappan af með hjálp handriðsins. Hann hallaði sér fram á handriðið og horfði á fólkið sem hann þekkti við eldin hlægja og njóta þess að vera til með öðrum, gjóaði svo út í annað á vel bláa brimið. Mjúkt og lítið, eins og kvöldið. Hann sá glitta í örfáa höfrunga sem skutust smá upp en hurfu jafnóðum. Hann horfði á fólkið aftur og sá hvernig það hló allt saman, naut þess bara að vera þarna og brosa á eldin. Það var gott að vera til, lífið var ekki neitt til að hafa áhyggjur af. Það var ekkert sem truflaði mann, ef maður vildi tilbreytingu þurfti maður að framkvæma hana sjálfur. Ekki láta aðra koma þér að óvörum með það.
Lífið var yndislegt allveg eins og ströndin, hafið, fólkið, andvarinn og allra mest sólarlagið. Ekker var ómögulegt.

Express

2005-11-29T04:25:00.000Z

Hvernig ætti ég að tjá mig. Hvernig ég er búinn að vera seinustu daga...mánuði eða svo.

Set bara texta hérna sem hver skal skilgreina fyrir sig.

A bout of deep depression.
Can't seem to move it forward.
My lying eyes lie awake.
Not sure what I am after.
I never died before.
Can't help what happened yesterday.
I never stoned the crow, no.

Flip through endless stories.
A life of hand-written pain.
No one can share this hurt that is mine, mine, mine.
I never died before.
Can't be what happened yesterday.
I shouldn't stone the crow, no.

Ride on!
Same old city, same old tale.
No matter how I try,
No matter what I say,
I'm blamed, I'm shamed,
I'm judged unfairly.
So now I've died before.
It feels as bad as yesterday.
I never stoned the crow, no.
You too have died before.
I fought as hard as yesterday
I never stoned the crow, stoned the crow, no, no.

(ó)Þægindi

2005-11-24T17:20:00.000Z

Ég veit ekki, allveg svaðalegt hvað minn draumur að verða rokkstjarna er rosalegur. Líka in the old school way, það er að segja vera í svona bandi eins og Gn´R eða Pearl Jam. Meira kannski Pearl Jam vegna heilsusamlegs lífernis og líka hvað tónlistin þeirra er rosalegt djamm á hljóðfæri.
Allaveganna, það sem er að bögga mig mest er það hvort að þetta er það sem ég vil.

Jú sjáðu til.
Við erum öll alin upp af sjónvarpi og vestrænum heimi að þegar við verðum stór er okkar helsta markmið að verða rík, fræg og full. Eða allveganna vera vel sett fjárhagslega, hver sem er veit að alger hamingja fellst ekki í endalausum peningum. En semsé það er best fyrir okkur að vera rík, full og fræg. Jú sjálfur get ég ekki neitað að mig langar bara helst að upplifa Pearl Jam árin (sjitt einn maður með dýrkun á Pearl Jam). Ekki nóg með það að ég vill helst vera rokkstjarna þá myndi ég helst vilja upplifa 90 ´s tímabilið á þessum aldri því þá fannst mér rokkheimurinn eitthvað sem mest hressastur. En allaveganna minn punktur sem ég er að reyna að komast að en tefst alltaf við með úturdúrum er sá að hvort þetta sé eitthvað sem hefur komið sjálfstætt frá mér eða hvort þetta sé eikkað sem sjónvarpið og alheimsmedían prentaði asnalega fast í heilann á mér. Það er það sem truflar mig, þetta tosar í allar áttir og skilur mig eftir algerlega útá þekju. Ég vill verða svona, en aftur á móti vill ég ekki láta ginna mig í eikkað rugl. Ég vill líka rosalega gera það sem ég hef áhuga á, en ég vill hinsvegar ekki gera eikkað sem ég get ekki allveg treyst á 100%.....Og ég get haldið endalust áfram. Það sem samt skiptir mig mestu er að gera það sem mér finnst gaman segji ég. Eða þúst ekki að vera gera eitthvað sem manni finnst hálf skemmtilegt. Ég meina minn raunhæfi lífs draumur felur alls ekki í sér miklar fjárupphæðir.

Semsé að búa í strandhýsi (við ströndina daaahh). Vinna síðan í littlu surf shop í bænum (skitpir voða littlu hvar ég verð, helst samt Ástralía eða Flórída) og þess á milli bara skeita og surfa og bara njóta lífsins og tjilla :).

Allaveganna þá er ég fórnarlamb alheimsmedíurnar og get voða lítið verið kreatívur....æj það er samt ok.

fuck sko.

blé

Homma klukk

2005-10-08T13:31:00.000Z

Hei vei. Biggi klukkaði mig...ætli ég verði ekki að svara því eins og hvert annað fífl og skrifa 5 staðreyndir um mig sem kannski ekki allir vita.

Þegar ég var yngri hataði ég þungarokk og metal jafnmikið eins og ég hata commercial rapp og popp. Ég bölvaði þessu öllu í sand og ösku og gat ekkert skilið í þessu. Iron Maiden var svo mikið væl fyrir mér og allt hitt bara leiðinlegt garg. Svo bara púff gerðist eitthvað einn daginn og ég snarfílaði hann. Já og ég vill taka það framm að ég er ekki metalhaus...ég fýla svo margt annað að það nær ekki átt.
Ég á mér einn draum. Að flytja einhverstaðar í einhvern strandbæ og búa í strandhýsi, hafa síðan vinnu í litlu surf shoppi í þessum bæ og í frístundum mínum surfa ég í drasl. Kannski soldið cheezy...but I like it. Svo myndi ég náttla koma mér upp græjum og upptöku drasli og taka upp tónlist.
Ég get ekki án djóks sofnað án þess að hafa spilað á gítar í smástund eða hlusta á smá tónlist. Sömuleiðis langar mig langmest af öllu að spila stoner rock á gítar og uppáhalds riff smiðurinn minn er Josh Homme.
Ég er lúmskt metró í mér, mér er ekki allveg 100% sama hverju ég geng í. Ég þarf að fýla það. Sömuleiðis finnst mér ekkert svo leiðinlegt að versla föt...held ég.
Ég er skyndibitafíkill. Án djóks þetta er orðinn fíkn hjá mér. Ég ét oftar skyndibita en góða heimaeldaða máltíð. Þetta er kannski slæmt fyrir líkamann. En þetta er bara svo gott

Ég held að þetta sé komið. Mig langar að skrifa fleiri staðreyndir, því þær eru þó nokkrar. En það reglurnar segja bara 5...þannig að þá verða það bara 5.

Sprengi í ykkur seinna.

Rúðubrot

2005-10-07T16:47:00.000Z

Jæja...ég hef lengi verið að pæla í athöfnum æskuára minn. Það sem stendur allra hæst hjá mér er sú árátta sem ég hafði til að brjóta rúður á hinu og þessu þegar ég var yngri...byrjaði held ég allt þegar ég var á leikskóla og ég var með tveim vinum mínum að snardúndra steinum í einhvern ljósastaur. Þegar við vorum búnir að gera þetta í einhvern tíma...ákvað ég að kasta aðeins fastar til að fá meira klang sánd úr staurnum, en þá...einmitt þá hitti ég ekki í staurinn og fór það í umþaðbil stærstu rúðu veraldar sem var fyrir aftan staurinn. Auðvitað var ég allveg húðskammaður og ég fékk ekkert bland í poka þá helgina takk fyrir.

En ég held ég ætti að muna brotin sem ég framkvæmdi í æsku

Fyrsta skiptið var á leikskólanum þegar ég var að kasta í ljósastaur með vinum mínum og hitti ekki á staurinn. En í staðinn hitti ég á umþaðbil stærstu rúðu í heimi.
Annað skiptið var líka á leikskóla. Fóstrurnar vildu ekki hleypa mér inni dótaskúr til að ná í eitthvað þróhjól or some shit. Þannig að ég ákvað bara að brjótast inn í skúrinn. Þannig að ég tók ansi stórann steinn og mölvaði einhverja öryggisrúðu (með svona vír inní). Hinsvegar fór ég aldrei inn, því ég missti áhugann í miðju innbrotinu og fór sló einhvern með skóflu.
Þriðja skiptið var rúða hjá nágranna mínum þegar ég bjó ennþá uppí Engjaseli. Ég var semsé að reyna sparka bolta upp í rúðuna í íbúðinni minni. En ég náttúrulega eins lítill og ég var náði ekki rassgat að sparka honum svona hátt. Við það varð ég frekar pirraður og snardúndraði í boltann, sem auðvitað lufsaðist beint í gegnum rúðuna hjá nágranna mínum. Ég var hundskammaður auðvitað fyrir þetta.
Fjórða skiptið minnir mig var þegar ég var að rífast við vin minn. Við vorum eitthvað að deila ...örugglega um Power Rangers eða eitthvað álíka heitt topic á þeim tíma. Svo bara gerist eitthvað og hann sparkar líka svona yndislega fast í löppina á mér, þar sem ég náttúrulega snarfíla það ekki þá akvað ég að hefna mín með því að kasta bara eitt stykki grjóti í hann. En vill ekki svo betur til að ég hitti ekki í hann, heldur hitti ég í rúðu í íbúðarhúsi. Og ekki bara hvað rúðu sem er, heldur rúðuna í herberginu hans. Svona er maður skemmtilega tilviljunarkenndur.
Fimmta skiptið var þegar ég var að koma úr íþróttum úr ÍR húsinu. Ég finn mér þar eitthvað skilti sem er gaman að kasta grjóti í. Ég er búinn að vera að því einhvern tíma með vinum mínum. En svo allt í einu skoppar einn steinninn af skiltinu í rúða þarna rétt hjá, ég man ekki hvaða afleiðingar það hafði. En ég man bara að ég hljóp eins og andskotinn í burtu.
Sjötta skiptið gerðist nú ekki fyrir það löngu síðan. Ég var með Hlyni, Inga og Daníel H minnir mig að vingsast eitthvað um í kópavoginum(hvað við vorum að gera þar man ég ekki bara). Ég var hoppandi um af kátínu og sé allt í einu hálffulla bjórflösku fyrir framan strætóskýli. Ég ákveð að vera rosa sniðugur og ætla mér að kasta flöskunni inn í strætóskýlið með þeim vonandi afleiðingum að flaskan muni brotna. En nei nei ég verð náttúrulega svo gífurlega heppinn að botninn lendir í einni rúðunni og hreinsar hana algerlega úr (einhvernveginn grunar mig að flaskan hafi sloppið). Ja með þeim afleiðingum að Ingi greyið panikkar og æpir "ERT Í RUGLINU" og hleypur síðan eins og motherfokking hlébarði á sterum og ég á eftir, meðan Danni og Hlynur geta varla gengið fyrir hlátri.

Þetta er svona eiginlega mín afrek að ég held í rúðubrotum. Ég verð samt að segja að mig langar ekkert smá til að taka smá rúðubrots session aftur.

Þetta var stuð...og er ennþá held ég.

OG?

2005-09-11T01:50:00.000Z

Hvað sem gengur á og hvað sem gerist getum við alltaf náð að sigrast á vandanum eða niðurlútna partinum í málinu, inná milli tekur það lengri tíma en vanalega sem er svosem eðlilegt.

En enn og aftur er efi minn að keyra mig áfram....hverju á ég að trúa og hverju ekki. Um daginn áskotnaðist mér DVD diskur með nýja kenningu um 11 sept. (sprenging tvíburabygginganna í New York), ég vissi ekkert fyrst. Ég auðvitað keypti þetta strax að þetta væri sannleikurinn á bakvið málið, myndin var reyndar drepleiðinleg en samt sem áður góð samsæriskenning. En þá spyr maður sig, afhverju er þetta meira rétt en fyrri ástæðan. Jújú virðing fyrir því að kenningar eru um það að bandaríska ríkisstjórnin sé snarspillt og allan pakkan með því, en samt er alltaf efi. Hvað? , afhverju? , tilhvers? Og ég gæti haldið áfram út heila blaðsíðu. Þannig að mína besta úrlausn fyrir sjálfan mig var að taka ekki afstöðu til málsins og leiða þetta hjá mér (eftilvill sándar þetta mjög vont og slæmt í eyrum sumra, en ég bara get ekki annað) því ég bara á ekkert að vera velta mér uppúr þessu. Það sem ég er kannski að reyna að segja með þessu er það að allt er orðið eitthvað svo móðukennt og shaky, alltaf hægt að efast um allt. En spurningin er sú hvar stoppar maður, hvar byrjar maður að trúa? Getur jafnvel gengið svo langt að öll tilvist þín er í efa. Ég meina þetta er ekkert vitlaust né eikkað rangt eða rugl, eitthvað er til í þessu. Ef efinn væri ekki til staðar væru ekki menn að greina hluti fram og til baka og búandi til kenningar. Að lifa efalausu lífi er eins og að nota hreyfingarleysi sem samgöngur.

Kannski er heimurinn fullur af lygum, svikum, prettum og mörgu fleira, eða kannski er þetta bara eintóm svartsýni og vitleysa. Hvað sem gengur á er varla hægt fá svör, jú nema að þú teljir þig trú um að þetta sé svona nákvæmlega eins og þú vilt hafa það. Svo má líka efast um það og aftur og aftur. Í raun bara hring eftir hring eftir hring, samt alltaf jafn skemmtilegur hringur.

En þetta er kannski bara komið fínt.

Kex

2005-08-24T16:09:00.000Z

Hver sem er, hver sem er getur bakað kökur....en ekki hver sem er getur mallað. MH er byrjaður aftur og það er frekar speisað, busafjöldin núna er alltof mikill....þetta var svo mikið að þeir gætu án djóks tekið yfir. Svo finnst mér alltaf svo gaman að því hvað fólk heldur að þessi skóli sé gegt líbó...þetta er magnað fasistaríki þarna. Flokkun eftir flokkun eftir flokkun, sem dæmi norðukjallari..ætlað bara þotuliðinu og dúber artí fartí krökkunum (samt sko besti chill gaur í heimi), ef maður stígur þarna inn án þess að þekkja einhvern...þagnar allt saman þarna inni, fólkið horfir á þig með "hvur djöfulinn er hann storma hér inn á skítugum skónum með sinn venjulega persónuleika" svip, þú fríkar út og hleypur út þunglyndur og félagslega ónýtur til frambúðar.

Margt af þessu artí fartí pakki er fínt, því það er svo kolruglað að það skilur þig ekki og þú ekki þau, þess vegna er hægt tala um allt við þetta lið. Hinsvegar þotuliðið a.k.a flugfreyjurnar (ég að kvarta yfir flokkun svo er ég sjálfur að flokka, crap hehe) eru allveg hryllingur, þetta er fólkið sem sem borða súkkulaði snúð með latexhönskum. Þú segir ekki neitt við þau nema það sé yrt á þig og í guðanna bænum ekki hlusta á neina lélega músik í kringum þau, þú verður stimplaður alger mosi í MH eftir það...og það er víst ekki coolio. Annars þekki ég fólk af báðum toga þarna, skiptir mig svosem litlu...bara frekar feitt hvað þessi skóli er ekki rassgat eins og maður heldur.

Þetta er svona eins og að fara kaupa Analog deylay en að þurfa að sætta sig við Digital, it aint cool. Talandi um grænan opal, þá er ég í sálfræði með allveg heví þunglyndum einstaklingum. Mega töff sko hvað þetta lið getur sökt sér á móti öllu, svo horfa þau öll á Opruh. Annars var ég að heyra af einhverjum táknmáls áfanga þar að kennarinn er bæði mállaus og heyrnalaus...pældíessu hvað marr getur bara talað endalaust og bara sagt allt sem maður vill um kennarann "hey má ég fara á kamarinn skíthællinn þinn, nei djöfullinn þú heyrir ekki neitt því þú ert heyrnalaus". Æjveitiggi eina sem ég veit að Albert félagi minn kom grenjandi úr hlátri úr þessum tíma því honum fannst þetta svo geðveikt fucked up.

En nóg komið af skóla

BJÓR

Lag dagsins: The Volvos-sex is free (when your famous)
Maður mánaðarins: Kex
Gaur dagsins: Hamborgarinn minn í hádeginu

Mennskt

2005-08-20T03:08:00.000Z

Hvenær á maður að vita hvert maður á að stefna í lífinu. Allt sumarið mitt hefur farið í það að pæla í þessu, persónulega sé ég ekkert frammávið. Afara úr Menntaskóla og reyna vinna...ég er ekkert til í það, samt sem áður veit ég að það er eiginlega bara heimska að drulla sér ekki uppúr menntaskóla.

Samt..þetta truflar mig, þessi skóli ég nýt mín ekki þar. Ég píni mig til þess að vera þar því ég trúi því að ég græði á því seinna..sem jú ég mun að sjálfsögðu gera, enginn vafi þar á. Ég reyni ekki að fucka upp hlutum og ég reyni að læra af mistökum en það er eins og það sé mér lífsins ómögulegt. Ég veit að þetta er væl og alle pakken, en samt sem áður skapar þetta bakþanka hjá mér og ég get illa sofið fyrir þessu og er voða utan við mig og stirður í skapi fyrir vikið, ég veit ekkert hvað ég vil...og sama hvað ég reyni kemst ég aldrei að ákvörðun. Ég veit að til þess að ná takmarki þarf maður alltaf að leggja á sig einhverja vinnu, en eitthvað stoppar mig...eitthvað innanborðs segir mér að þetta sé ekki allveg að fúnkera og geti ekki gengið upp. Samt ég er 17 ára og er að hafa áhyggjur af þessu...jú því ég vil ekki koma illa útur lífinu. Fólk er jú þeirrar skoðunar að maður eigi ekki að hafa áhyggjur af þessu, sry ég verð...þetta böggar mig big time.

gæti skrifað um þetta on and on, en þar sem það væri bara að tala í hringi er það ekkert sniðugt.

bæ man

Hvuttí hvu

2005-03-27T06:38:00.000Z

Lengi vel hafa puttar mínir ekki þulið lyklaborðið til að blogga fyrir almúgann. Andskotans leti og stjórnlaus áfengis drykkja eiga þar dilk að vissu. Platan Mega með Megaluth, eða það sem Jón Gnarr sagði.

Samt! Þá eru Páskar og er það þess vert að blogga. Andskotann veit ég ekkert hvað ég á að blogg um, lítið sem ekkert er viðfangsefnið. Páskaegg, spurning hins rebelíska unglings í dag er sú hvaða páskaegg sé best. Því er andskotans auðsvarað, það páskaegg sem er gert úr súkkulaði..mætti fyrir mér standa Kjöt og fiskur bara ef það væri gert úr súkkulaði, myndi samt éta það. Kannski fylgir flesk með(ógeðslega lame innskot). Fólk svoleiðis rífst enn á unglings- og fullorðins árum um hvaða "tegund" af páskaeggi sé best.... hei hei leiðinlegt að skemma stemminguna, en þetta er allt saman bara súkkulaði. Ég veit að þeir eru galdramenn nirrí nóa og bara rónar og gleðikonur nirrá GÓU...þetta er samt bara ennþá súkkúlaði. Annars veit ég ekki, ég held ég eigi páskaegg tja það kemur í ljós á eftir.
Ég hata skóla, ég er að pæla að pína mig í ár í viðbót til að komast í líðháskóla úti Denmark (pölseland). Þið sem vitið ekki hvað það er getið bara haldið áfram að vita það ekki. En semsagt er ég orðinn frekar þreyttur á skóla og nenni varla lengur að mennta mig, ætli það sé ekki ómannlega hallærisleg yfirlýsing í ykkar eyrum...ok. Ég bara get ekki mikið lengur setið í kennslu stund, kennslustundir stuðla að mestu leyti mínu þunglyndi....haha já ennþá fáránlegra er það ekki. En það sem drepur mann andlega er best að sleppa. Allir peningar heimsins gætu ekki keypt handa mér traust á menntakerfið, ég digga það ekki eins og sumir orða það. Skóli er bara að tæta á mér sálina, skilur mig eftir kaldann og illa klæddan uppá heiði. Mér hefur dreymt það undarfarna tvær vikur að ég sé fastur uppá hálendi (ég elska hálendið fyrir þá sem ekki vita) og þar er ég hræddur vegna óöryggis og vantrausts á umhverfinu, þetta reynist mér fjandanum erfiðara að átta mig á. Kannski er ég dýrka óttan minn.

Hvað sem að öllum þessum ósvöruðu spurningum líður er ég farinn að sofa og drepast andlega (í sona milljónasta skittið...ef ég vill enda þetta formlega).

Bon Bon

2005-02-16T01:44:00.000Z

Ég sat um daginn í strætó og velti því fyrir mér afhverju elska ég tónlist (þar sem ég var nú að hlusta á tónlist koms lítið annað fyrir) jú ætli það sé ekki svona almenn kurteisi eins og þegar fólk hendir ruslinu sínu, heilsar fólki eða flengir börnin sín hugsaði ég fyrst. Nei eitthvað var það nú annað, jú fylgir auðvitað minni daglegu rútínu og allt það. En það er eitthvað annað gildi yfir það sem ég skil ekki, tónlist er mér svo mikið að þá fá ekki orð því lýst. Klisjukennt ...aha, en pældu samt í þessu (ath. eftirfarandi setning er ennþá meiri klisja) ef ég væri ekki hlustandi á tónlist væri ég líklegast ekki heill heilsu andlega (er það nú valla :P) eða væri jafnvel stijandi hér að skrifa þetta. Jú jú ég gæti svoleiðis þulið upp söguna á bakvið það hví ég hlusta á tónlist eða hvernig ég komst inn í hana, en ég hef bara ekki þolinmæðina í það. Hlustaðu bara vel á músik og þá skiluru.
Sömuleiðis finnst mér mjög leiðinlegt að sjá fólk sem kemur sér ekki úr skápnum tónlistarlega séð. Þá meina ég með því að það eru aðilar að ljúga sig áfram að því að fíla einhverja ákveðna tónlist því það er inn eða er öðruvísi, sorglegt er það já en svona er þetta með marga. Fólk sem dæmi sem er alleg inn í djazzi og er allveg dáleitt af honum og getur ekkert hlustað á neitt annað en það, en í raun eru etta algerir typparokkarar (Guns n´Roses) og vilja ekkert nema gredduna uppmálaða í rokkinu. Svona fólk á ekki að vera ljúga að sjálfum sér, bara gera sér það fyrir bestu að hlusta á það sem maður fílar. Auðvitað gerir fólk þetta í fyrsta lagi því það heldur að þá fái ofboðslegt aðkast frá hinum og þessum aðilum. Það er annað fólk sem mér er meinilla við. Það fólk dæmir persónuna á því hvernig tónlist það hlustar á (þá er ég að meina algerlega eftir því, ekki bara að hluta til). Svoleiðis þröngsýnis lið er ekkert vel liðið eins og flestir vita. Eins og ég segi maður, slappið af njótið tónlistar og ekkert vera velta ykkur of mikið uppúr smáatriðunum (sjáið það nú best á mínum persónuleika ;) ).

Þar sem kvöldið hefur tekið öll völd á vöku minni gefst hér með upp og segi bless.

Ég á afmæli

2005-02-10T02:58:00.000Z

prófaðu að lesa fyrirsögnina smartass

Gefst okkur færi á öðru

2005-02-03T02:46:00.000Z

Með kaldsveitta lófana er ég að reyna rumska yfir stærðfræðina og að reyna halda geðheilsunni réttri í leiðinni. Kannski fulldramatískt comment, eða svona af hinum almenna skala tekið. Að horfa á lífið í gegnum gluggan og horfa á bílana keyra framhjá meðan göngugrinda gamalmennin rétt hrasa áfram á gangstéttinni, eða hversdags unglingurinn sem stildrar á áfangastað. Ef ég gæti valið, væri upplifunin sú að sitja ávallt við glugga og horfa á augnablik stundarinnar, sjá frumburðinn af atburðum koma í ljós. Eitthvað við það sem gerir það heillandi og framandi, sitja í góðri þögn og horfa á þjóðina á gönum allan daginn. Svo þegar að húmið tekur yfir labbar maður í þögninni og einmanaleikanum, afskaplega þægilegt og einfalt. Alltaf erfitt að labba á daginn, hávaðinn drepur á mann hausþolið. Baktalandi skrýllinn húmir á hornum og maður er hvergi öruggur, en nóttin bíður upp á fresli og vissan ósýnileika að eigin vali.
Hvort sem er þá er þetta fjarstæður raunveruleiki, það lifir engin við algeran frið. Maður er alltaf áreittur á einhvern eða annan hátt, þess vegna er ekki hægt að labba (tja nema á hálendinu) án þess að manneskja mæti augum manns á vökulu labbi.

Hvort sem þetta opnar eitthvað fyrir manni eða ekki, er ég hér með farinn að sofa og læt þetta duga

Andskotinn sjálfur

2005-01-30T16:56:00.000Z

Með vök í auga, vaknar maður og skilur ei neitt. Gerir lítin mun á ljósi eða myrkri, skolar niður köldum kaffibollanum og hrækir honum út um leið. Hendi höfðinu ofan í klósettið þar sem sturtan er biluð, svekkjandi finnst þér ekki. Álíka góð tilfinning að vakna eins og að vera sleginn með bleyttu handklæði af laumhommunum í gamla skólanum eftir leikfimi. Hvitisss!!! ÁII MAÐUR!!. Lalla af stað í strætóskýlið til að ná gula vagninum sem ekki beint keyrir mig í skólann, heldur svona meira hendir mér í óþökk sinni út hjá skólanum. Persónunarnar sem ferðast með leið 6 er fólk sem hefur lent í því að bíllinn þeirrar bilar og þau neyðast til að nota almenningssamgöngur í þetta skiptið. Eða þetta eru námsmenn sem annaðhvort "döbba" sig upp á morgnana eða fara í skólan eins og þeir fara í háttinn. Persónulega er ég svona blanda af sitthvoru, eða meira svona vel liðin róni í frímúrarareglunni. Jafnvel hef ég verið svo heppinn að sofna í gula vagninum á leið í skólann, en alltaf að náð að bjarga mér fyrir horn og vakna allveg rétt áður en stoppað er hjá MH. Hleyp síðan um skítugan og illa þrifin vegin. Kem inn og hlýja á mér afturendan meðan ég sötra brúna vatnið sem mér selt þarna (á víst að kallast kaffi), við þetta blandast tónlist í svokölluðum "iPod" sem bjargar mörgu einmana sálarlífinu í skammdegisþunglyndinu. Síðan drattast ég yfirleitt í fyrsta tíma þar sem ég sef stundum. Eftir það fer ég fram og ét, rútínan endurtekur sig fram eftir degi. Eftir þessa merku og stórbrotnu ferð líkur venjulegum skóladegi hjá mér.

Já andskotinn sjálfur hvað þetta er yndislegt líf.

Sit við það

2005-01-02T04:05:00.000Z

Jólin og áramót, þvílík andskotans firra. Ekki fann ég fyrir jólaskapinu, né naut áramótanna. Get hinsvegar ekki neitað því að ég fékk gott að éta. Flest það sem ég vildi að væri jólapökkunum var þar og meira til. Fékk eitt stykki farsíma óspurður, var helst til ánægður með það. Svo voru áramótin þokukennd, sprengt mikið og tekið inn mikið af eiturlyfjum. Spíttaði mig svo duglega í hel að ég var að fara berja einhvern. Ekkert var um slys hjá mér, eitthvað heyrði ég samt að Porkurinn (Danni P) hefði lent upp á slysó, gleypti víti eða eitthvað heyrðist mér.

Ætli maður geri ekki eins og Birgir félagi og taki samantekt.

Plata ársins: Rétara sagt Plötur ársins en þær eru

Travelling Without Moving með Jamiroquai

American Idiot með Green Day

Fyrri platan er bara klassík þannig að ekki þarf mikið að ræða hana, jú nema ég skipa ykkur hér með að kaupa þessa plötu. Því hún er hefur bara eitthvað yfirbragð sem fær mann til að elska hana, enda er J-Kay snillingur og ekkert annað.

Seinni platan er tímamótaverk. Ég hef fílað Green Day að vissu marki, tja þá meina ég sonna lag og lag. En þessi plata er snilld frá upphafi til enda. Nú ákváðu Green Day menn að eitthvað nýtt skildi prófað á næstu plötu. Og þeir komust að því að Punk Rock ópera væri lausnin, sándar efarsemdarlega ég veit. En platan er hreint út sagt frábær og heyrir maður að Billie Joe "Armstrong" er vanda sig rosalega með gítarinn, enda sagði hann að þetta væri mesti gítar sem hann hefur spilað á plötu. Mæli eindregið með að fólk tékki á þessari plötu, þá er ég að beina líka til þeirra sem fíla ekki Green Day því hún er virkilega fucking mögnuð.

Maður ársins: Maður ársins féll frá þann 8.des. Já það er rétt, "Dimebag" Darrel Lance Abbot er heitir þessi kumpáni sem þuldi gítarinn eins og guð. Hann lést af völdum skotsára sem honum voru veitt af snældubrjáluðum aðdáanda þegar hann var að spila með þáverandi bandi sínu Damageplan. Var þessi maður í háum metum hjá mér og er enn. Hann spilaði með hinu fræga metalbandi Pantera á sínu tíma. En seinna er hún leystist upp fór hann í Damageplan með trommaranum úr Pantera, Vinnie Paul (fyrir þá sem ekki vita var Dimebag bróðir hans). Gekk það band ágætlega og gáfu þeir út eina plötu er kallaðist "New Found Power", sæmileg plata sem fólk ætti að tékka á samt engin Pantera gæði á essu, bara sæmilegt sonna. En allavega er þessi maður Legend og verður honum seint gleymt. R.I.P Dimebag

Atburður ársins: Já atburður ársins mun vera skilnaður móður og föðurs. Þessi atburður sjokkeraði mig duglega, en samt tók mig ekkert úr sambandi eða truflaði mig andlega. Kannski megin ástæðan sé sú að þetta var gert í góðu á milli mömmu og pabba. En jú þetta semsé situr eitthvað fastast í mér hvað varðar minnisstæða atburði. En þetta var jú leiðinlegt atvik og skulum vona að þetta gerist ekki fyrir einhvern á næstunni.

Tónleikar ársins: Metallica án efa. Þessir tónleikar er eikkað sem ég hef beðið eftir síðan að ég heyrði Master of Puppets 11 ára gamall. Þessir tónleikar í heild voru kyngimagnaðir og allveg frábærir í alla staði og skemmdi fyrir að maður fékk að prófa einn af Explorurunum hans Hetfields baksviðs fyrir tónleikana. Eins og ég segi, kyngimagnaðir tónleikar og varla neitt út á þá að setja.

Þar held ég að þetta sé komið, og vill ég óska öllum vinum og þeim sem lesa etta blogg gleðilegs árs, þetta hefur verið skrautlegt og viðburðaríkt ár ;).

Invalid

2004-12-03T04:03:00.000Z

Jæja það fer víst ekki framhjá neinum að sífell blogg skipti eru hér í gangi, en mér er andskotans sama.

Eitt sem ég hef verið að átta mig á, er það að ég hef verið að komast betur og betur að því hver eru mín aðal tvö bönd . Jú það eru Metallica og Red Hot Chili Peppers, ég veit ekki þessar sveitir eru búnar að fylgja mér frá barnsaldri og hafa verið mínar ær og kýr ég gegnum margt, tja fyrst svo er í bátinn lagt verður eiginlega að fylgja Iron Maiden með. Það er eitthvað við þessi bönd sem lætur mig sjá ljósið í dimmasta skammdeginu. Kallið mig cheesy en mér er skítsama , þetta eru böndin sem líður vel og ef ekki bara líður best við að hlusta á. Jújú marr fær aðkast að fíla Maiden eða Tallicu, en það er bara eitthvað sem marr veðrur að lifa við.

Varðandi plötur Metallica fíla ég eiginlega allt efni fyrir Black Album. Sumt fólk fordæmir þessa plötu og bara skilur ekki fólkið sem fílar bara Black Album (eða "Metallica" eins og hún heitir réttu nafni) og segja hana bestu plötu allra tíma, jú og er það ástæða fyrir því. Bob Rock (sá rammi fjandi) kynntist þeim mönnum veturinn 1989, og sagði við þá að þeir þyrftu að prófa plötu með smá "melódíu" a.k.a metall með popp ívafi. Jújú þeir tóku í það þar sem þetta var sonna spennandi challenge fyrir þá. Út kom Black album.Þegar þessi plata kemur út sumarið 1991, hittast Metallica og meinstrímið á miðri leið og ákveða að hefja samstarf. Það samstarf verður svo gígantískt að Metallica verður eitt stærsta metal band allra tíma. Allt saman fíflinu Bob Rock (sem er BTW producer, fyrir þá sem ekki vita) að þakka, jú það sem ég sé galla við þá plötu er: Söngur: James (fékk signtuerið sitt á þessari plötu...JÓAAAAA!! í endan á hverri setningu), Sólóin: hans Kirks (máttlaus wah wah sóló yfirleitt, þótt stundum leynast ágætis sóló inn á milli). Lengd lagana: en hún styttist talsvert þarna, fóru frá allt að 10 mín yfir í allt að 4-5 mín á lag. En þrátt fyrir þetta er hún ekkert alslæm, og finnst mér t.d ballaðan Nothing Else Matters alltaf klassi (og mér er skítsama hvað þér finnst um það).

Eins og ég segi, ekki mín uppáhaldsplata en samt fín. Og ástæðan fyrir því að allir fíla hana því hún er mikróblönduð af poppi og er öll löðrandi í melódíu. Þannig að mainstreimið gleypti þessa plötu eins og klámstjarna kyngir líkamsvessa. Þannig að þeir voru SOLD OUT MAN hjá þessum hardcore Metallica aðdáendum, jújú þeir seldu sig þarna algerlega til afkvæmi kölska (Bob Rock). En það líka gaf þeim skítlód af penge og leiddi af sér tvær plötur sem alltaf hafa verið tvídeildar Load og ReLoad. En fjalla um þær seinna. En já þessi plata hafði bara það mellowed out sánd að hún gat ekki verið aðgengilegri.

En annars eru jólin að leggjast vel í mig, nema ég veit ekkert hvað mig langar í júlegjöf. Bara vanhagar eiginlega ekki um neitt. Æj sonna þið vitið sonna gefanlega hluti eins og bækur og diska og sonna, en mig langar alleg í tölvu og gítar og magnara og sjitt. En amma og afi og allir hinir punga ekki upp nokkrum hundruðum þúsundum fyrir tölvu og Gibson.Jamms þannig að þetta verða róleg jól, ætlir marr gerir ekki sömu rútínuna: Vaknar á aðfangadagskveldi, fer fram með leynda gleði í mér (sem á eftir að ná hámarki við pakkaopningar) og sest uppí sófa með sæng og fínt og horfi á teiknimyndir og cheezy jólamyndir (jamm cheezy jólamyndir koma mér í skapið) og éta eikkað gott, svo er það bara sturta og þar mun maður.... *THIS PART HAS BEEN X-RATED FOR CHILDREN*.... og kemur síðan út með gleði uppmálaða og klæðir sig. Síðan er matur og pakkaopningar. Síðan er sko hápunktur kveldsins TOBLERONE ÍS, ég ét af því þangað til að ég þarf að eiga nánar samræður við kamarinn. Svo fer ég líklegast út að labba með Danna og einhverjum (spurning hvort marr nennir). En svo ferr marr bara heim að lúlla.

Friðryk Rokka!!!

Ég er að fara í próf eftir 4 tíma og 20 mín núna, þannig að ég held ég kveðji...bæ.

The Rime of the Ancient Mariner

2004-11-15T11:37:00.000Z

Part I

It is an ancient Mariner,
And he stoppeth one of three.
'By thy long grey beard and glittering eye,
Now wherefore stopp'st thou me?

The bridegroom's doors are opened wide,
And I am next of kin;
The guests are met, the feast is set:
Mayst hear the merry din.'

He holds him with his skinny hand,
"There was a ship," quoth he.
'Hold off! unhand me, grey-beard loon!'
Eftsoons his hand dropped he.

He holds him with his glittering eye—
The Wedding-Guest stood still,
And listens like a three years' child:
The Mariner hath his will.

The Wedding-Guest sat on a stone:
He cannot choose but hear;
And thus spake on that ancient man,
The bright-eyed Mariner.

"The ship was cheered, the harbour cleared,
Merrily did we drop
Below the kirk, below the hill,
Below the lighthouse top.

The sun came up upon the left,
Out of the sea came he!
And he shone bright, and on the right
Went down into the sea.

Higher and higher every day,
Till over the mast at noon—"
The Wedding-Guest here beat his breast,
For he heard the loud bassoon.

The bride hath paced into the hall,
Red as a rose is she;
Nodding their heads before her goes
The merry minstrelsy.

The Wedding-Guest he beat his breast,
Yet he cannot choose but hear;
And thus spake on that ancient man,
The bright-eyed Mariner.

"And now the storm-blast came, and he
Was tyrannous and strong:
He struck with his o'ertaking wings,
And chased us south along.

With sloping masts and dipping prow,
As who pursued with yell and blow
Still treads the shadow of his foe,
And foward bends his head,
The ship drove fast, loud roared the blast,
And southward aye we fled.

And now there came both mist and snow,
And it grew wondrous cold:
And ice, mast-high, came floating by,
As green as emerald.

And through the drifts the snowy clifts
Did send a dismal sheen:
Nor shapes of men nor beasts we ken—
The ice was all between.

The ice was here, the ice was there,
The ice was all around:
It cracked and growled, and roared and howled,
Like noises in a swound!

At length did cross an Albatross,
Thorough the fog it came;
As it had been a Christian soul,
We hailed it in God's name.

It ate the food it ne'er had eat,
And round and round it flew.
The ice did split with a thunder-fit;
The helmsman steered us through!

And a good south wind sprung up behind;
The Albatross did follow,
And every day, for food or play,
Came to the mariner's hollo!

In mist or cloud, on mast or shroud,
It perched for vespers nine;
Whiles all the night, through fog-smoke white,
Glimmered the white moonshine."

'God save thee, ancient Mariner,
From the fiends that plague thee thus!—
Why look'st thou so?'—"With my crossbow
I shot the Albatross."

Part II

"The sun now rose upon the right:
Out of the sea came he,
Still hid in mist, and on the left
Went down into the sea.

And the good south wind still blew behind,
But no sweet bird did follow,
Nor any day for food or play
Came to the mariners' hollo!

And I had done a hellish thing,
And it would work 'em woe:
For all averred, I had killed the bird
That made the breeze to blow.
Ah wretch! said they, the bird to slay,
That made the breeze to blow!

Nor dim nor red, like God's own head,
The glorious sun uprist:
Then all averred, I had killed the bird
That brought the fog and mist.
'Twas right, said they, such birds to slay,
That bring the fog and mist.

The fair breeze blew, the white foam flew,
The furrow followed free;
We were the first that ever burst
Into that silent sea.

Down dropped the breeze, the sails dropped down,
'Twas sad as sad could be;
And we did speak only to break
The silence of the sea!

All in a hot and copper sky,
The bloody sun, at noon,
Right up above the mast did stand,
No bigger than the moon.

Day after day, day after day,
We stuck, nor breath nor motion;
As idle as a painted ship
Upon a painted ocean.

Water, water, every where,
And all the boards did shrink;
Water, water, every where,
Nor any drop to drink.

The very deep did rot: O Christ!
That ever this should be!
Yea, slimy things did crawl with legs
Upon the slimy sea.

About, about, in reel and rout
The death-fires danced at night;
The water, like a witch's oils,
Burnt green, and blue, and white.

And some in dreams assured were
Of the Spirit that plagued us so;
Nine fathom deep he had followed us
From the land of mist and snow.

And every tongue, through utter drought,
Was withered at the root;
We could not speak, no more than if
We had been choked with soot.

Ah! well-a-day! what evil looks
Had I from old and young!
Instead of the cross, the Albatross
About my neck was hung."

Part III

"There passed a weary time. Each throat
Was parched, and glazed each eye.
A weary time! a weary time!
How glazed each weary eye—
When looking westward, I beheld
A something in the sky.

At first it seemed a little speck,
And then it seemed a mist;
It moved and moved, and took at last
A certain shape, I wist.

A speck, a mist, a shape, I wist!
And still it neared and neared:
As if it dodged a water-sprite,
It plunged and tacked and veered.

With throats unslaked, with black lips baked,
We could nor laugh nor wail;
Through utter drought all dumb we stood!
I bit my arm, I sucked the blood,
And cried, A sail! a sail!

With throats unslaked, with black lips baked,
Agape they heard me call:
Gramercy! they for joy did grin,
And all at once their breath drew in,
As they were drinking all.

See! see! (I cried) she tacks no more!
Hither to work us weal;
Without a breeze, without a tide,
She steadies with upright keel!

The western wave was all a-flame,
The day was well nigh done!
Almost upon the western wave
Rested the broad bright sun;
When that strange shape drove suddenly
Betwixt us and the sun.

And straight the sun was flecked with bars,
(Heaven's Mother send us grace!)
As if through a dungeon-grate he peered
With broad and burning face.

Alas! (thought I, and my heart beat loud)
How fast she nears and nears!
Are those her sails that glance in the sun,
Like restless gossameres?

Are those her ribs through which the sun
Did peer, as through a grate?
And is that Woman all her crew?
Is that a Death? and are there two?
Is Death that Woman's mate?

Her lips were red, her looks were free,
Her locks were yellow as gold:
Her skin was as white as leprosy,
The Nightmare Life-in-Death was she,
Who thicks man's blood with cold.

The naked hulk alongside came,
And the twain were casting dice;
'The game is done! I've won! I've won!'
Quoth she, and whistles thrice.

The sun's rim dips; the stars rush out:
At one stride comes the dark;
With far-heard whisper o'er the sea,
Off shot the spectre-bark.

We listened and looked sideways up!
Fear at my heart, as at a cup,
My life-blood seemed to sip!
The stars were dim, and thick the night,
The steersman's face by his lamp gleamed white;
From the sails the dew did drip—
Till clomb above the eastern bar
The horned moon, with one bright star
Within the nether tip.

One after one, by the star-dogged moon,
Too quick for groan or sigh,
Each turned his face with a ghastly pang,
And cursed me with his eye.

Four times fifty living men,
(And I heard nor sigh nor groan)
With heavy thump, a lifeless lump,
They dropped down one by one.

The souls did from their bodies fly,—
They fled to bliss or woe!
And every soul it passed me by,
Like the whizz of my crossbow!"

Part IV

'I fear thee, ancient Mariner!
I fear thy skinny hand!
And thou art long, and lank, and brown,
As is the ribbed sea-sand.

I fear thee and thy glittering eye,
And thy skinny hand, so brown.'—
"Fear not, fear not, thou Wedding-Guest!
This body dropped not down.

Alone, alone, all, all alone,
Alone on a wide wide sea!
And never a saint took pity on
My soul in agony.

The many men, so beautiful!
And they all dead did lie;
And a thousand thousand slimy things
Lived on; and so did I.

I looked upon the rotting sea,
And drew my eyes away;
I looked upon the rotting deck,
And there the dead men lay.

I looked to heaven, and tried to pray;
But or ever a prayer had gusht,
A wicked whisper came and made
My heart as dry as dust.

I closed my lids, and kept them close,
And the balls like pulses beat;
Forthe sky and the sea, and the sea and the sky,
Lay like a load on my weary eye,
And the dead were at my feet.

The cold sweat melted from their limbs,
Nor rot nor reek did they:
The look with which they looked on me
Had never passed away.

An orphan's curse would drag to hell
A spirit from on high;
But oh! more horrible than that
Is the curse in a dead man's eye!
Seven days, seven nights, I saw that curse,
And yet I could not die.

The moving moon went up the sky,
And no where did abide:
Softly she was going up,
And a star or two beside—

Her beams bemocked the sultry main,
Like April hoar-frost spread;
But where the ship's huge shadow lay,
The charmed water burnt alway
A still and awful red.

Beyond the shadow of the ship
I watched the water-snakes:
They moved in tracks of shining white,
And when they reared, the elfish light
Fell off in hoary flakes.

Within the shadow of the ship
I watched their rich attire:
Blue, glossy green, and velvet black,
They coiled and swam; and every track
Was a flash of golden fire.

O happy living things! no tongue
Their beauty might declare:
A spring of love gushed from my heart,
And I blessed them unaware:
Sure my kind saint took pity on me,
And I blessed them unaware.

The selfsame moment I could pray;
And from my neck so free
The Albatross fell off, and sank
Like lead into the sea."

Part V

"Oh sleep! it is a gentle thing,
Beloved from pole to pole!
To Mary Queen the praise be given!
She sent the gentle sleep from heaven,
That slid into my soul.

The silly buckets on the deck,
That had so long remained,
I dreamt that they were filled with dew;
And when I awoke, it rained.

My lips were wet, my throat was cold,
My garments all were dank;
Sure I had drunken in my dreams,
And still my body drank.

I moved, and could not feel my limbs:
I was so light—almost
I thought that I had died in sleep,
And was a blessed ghost.

And soon I heard a roaring wind:
It did not come anear;
But with its sound it shook the sails,
That were so thin and sere.

The upper air burst into life!
And a hundred fire-flags sheen,
To and fro they were hurried about!
And to and fro, and in and out,
The wan stars danced between.

And the coming wind did roar more loud,
And the sails did sigh like sedge;
And the rain poured down from one black cloud;
The moon was at its edge.

The thick black cloud was cleft, and still
The moon was at its side:
Like waters shot from some high crag,
The lightning fell with never a jag,
A river steep and wide.

The loud wind never reached the ship,
Yet now the ship moved on!
Beneath the lightning and the moon
The dead men gave a groan.

They groaned, they stirred, they all uprose,
Nor spake, nor moved their eyes;
It had been strange, even in a dream,
To have seen those dead men rise.

The helmsman steered, the ship moved on;
Yet never a breeze up blew;
The mariners all 'gan work the ropes,
Where they were wont to do;
They raised their limbs like lifeless tools—
We were a ghastly crew.

The body of my brother's son
Stood by me, knee to knee:
The body and I pulled at one rope,
But he said nought to me."

'I fear thee, ancient Mariner!'
"Be calm, thou Wedding-Guest!
'Twas not those souls that fled in pain,
Which to their corses came again,
But a troop of spirits blest:

For when it dawned—they dropped their arms,
And clustered round the mast;
Sweet sounds rose slowly through their mouths,
And from their bodies passed.

Around, around, flew each sweet sound,
Then darted to the sun;
Slowly the sounds came back again,
Now mixed, now one by one.

Sometimes a-dropping from the sky
I heard the skylark sing;
Sometimes all little birds that are,
How they seemed to fill the sea and air
With their sweet jargoning!

And now 'twas like all instruments,
Now like a lonely flute;
And now it is an angel's song,
That makes the heavens be mute.

It ceased; yet still the sails made on
A pleasant noise till noon,
A noise like of a hidden brook
In the leafy month of June,
That to the sleeping woods all night
Singeth a quiet tune.

Till noon we quietly sailed on,
Yet never a breeze did breathe;
Slowly and smoothly went the ship,
Moved onward from beneath.

Under the keel nine fathom deep,
From the land of mist and snow,
The spirit slid: and it was he
That made the ship to go.
The sails at noon left off their tune,
And the ship stood still also.

The sun, right up above the mast,
Had fixed her to the ocean:
But in a minute she 'gan stir,
With a short uneasy motion—
Backwards and forwards half her length
With a short uneasy motion.

Then like a pawing horse let go,
She made a sudden bound:
It flung the blood into my head,
And I fell down in a swound.

How long in that same fit I lay,
I have not to declare;
But ere my living life returned,
I heard and in my soul discerned
Two voices in the air.

'Is it he?' quoth one, 'Is this the man?
By him who died on cross,
With his cruel bow he laid full low
The harmless Albatross.

The spirit who bideth by himself
In the land of mist and snow,
He loved the bird that loved the man
Who shot him with his bow.'

The other was a softer voice,
As soft as honey-dew:
Quoth he, 'The man hath penance done,
And penance more will do.'

Part VI

First Voice

But tell me, tell me! speak again,
Thy soft response renewing—
What makes that ship drive on so fast?
What is the ocean doing?

Second Voice

Still as a slave before his lord,
The ocean hath no blast;
His great bright eye most silently
Up to the moon is cast—

If he may know which way to go;
For she guides him smooth or grim.
See, brother, see! how graciously
She looketh down on him.

First Voice

But why drives on that ship so fast,
Without or wave or wind?

Second Voice

The air is cut away before,
And closes from behind.

Fly, brother, fly! more high, more high!
Or we shall be belated:
For slow and slow that ship will go,
When the Mariner's trance is abated.

"I woke, and we were sailing on
As in a gentle weather:
'Twas night, calm night, the moon was high;
The dead men stood together.

All stood together on the deck,
For a charnel-dungeon fitter:
All fixed on me their stony eyes,
That in the moon did glitter.

The pang, the curse, with which they died,
Had never passed away:
I could not draw my eyes from theirs,
Nor turn them up to pray.

And now this spell was snapped: once more
I viewed the ocean green,
And looked far forth, yet little saw
Of what had else been seen—

Like one that on a lonesome road
Doth walk in fear and dread,
And having once turned round walks on,
And turns no more his head;
Because he knows a frightful fiend
Doth close behind him tread.

But soon there breathed a wind on me,
Nor sound nor motion made:
Its path was not upon the sea,
In ripple or in shade.

It raised my hair, it fanned my cheek
Like a meadow-gale of spring—
It mingled strangely with my fears,
Yet it felt like a welcoming.

Swiftly, swiftly flew the ship,
Yet she sailed softly too:
Sweetly, sweetly blew the breeze—
On me alone it blew.

Oh! dream of joy! is this indeed
The lighthouse top I see?
Is this the hill? is this the kirk?
Is this mine own country?

We drifted o'er the harbour-bar,
And I with sobs did pray—
O let me be awake, my God!
Or let me sleep alway.

The harbour-bay was clear as glass,
So smoothly it was strewn!
And on the bay the moonlight lay,
And the shadow of the moon.

The rock shone bright, the kirk no less,
That stands above the rock:
The moonlight steeped in silentness
The steady weathercock.

And the bay was white with silent light,
Till rising from the same,
Full many shapes, that shadows were,
In crimson colours came.

A little distance from the prow
Those crimson shadows were:
I turned my eyes upon the deck—
Oh, Christ! what saw I there!

Each corse lay flat, lifeless and flat,
And, by the holy rood!
A man all light, a seraph-man,
On every corse there stood.

This seraph-band, each waved his hand:
It was a heavenly sight!
They stood as signals to the land,
Each one a lovely light;

This seraph-band, each waved his hand,
No voice did they impart—
No voice; but oh! the silence sank
Like music on my heart.

But soon I heard the dash of oars,
I heard the Pilot's cheer;
My head was turned perforce away,
And I saw a boat appear.

The Pilot and the Pilot's boy,
I heard them coming fast:
Dear Lord in heaven! it was a joy
The dead men could not blast.

I saw a third—I heard his voice:
It is the Hermit good!
He singeth loud his godly hymns
That he makes in the wood.
He'll shrieve my soul, he'll wash away
The Albatross's blood."

Part VII

"This Hermit good lives in that wood
Which slopes down to the sea.
How loudly his sweet voice he rears!
He loves to talk with marineers
That come from a far country.

He kneels at morn, and noon, and eve—
He hath a cushion plump:
It is the moss that wholly hides
The rotted old oak-stump.

The skiff-boat neared: I heard them talk,
'Why, this is strange, I trow!
Where are those lights so many and fair,
That signal made but now?'

'Strange, by my faith!' the Hermit said—
'And they answered not our cheer!
The planks looked warped! and see those sails,
How thin they are and sere!
I never saw aught like to them,
Unless perchance it were

Brown skeletons of leaves that lag
My forest-brook along;
When the ivy-tod is heavy with snow,
And the owlet whoops to the wolf below,
That eats the she-wolf's young.'

'Dear Lord! it hath a fiendish look—
(The Pilot made reply)
I am afeared'—'Push on, push on!'
Said the Hermit cheerily.

The boat came closer to the ship,
But I nor spake nor stirred;
The boat came close beneath the ship,
And straight a sound was heard.

Under the water it rumbled on,
Still louder and more dread:
It reached the ship, it split the bay;
The ship went down like lead.

Stunned by that loud and dreadful sound,
Which sky and ocean smote,
Like one that hath been seven days drowned
My body lay afloat;
But swift as dreams, myself I found
Within the Pilot's boat.

Upon the whirl where sank the ship
The boat spun round and round;
And all was still, save that the hill
Was telling of the sound.

I moved my lips—the Pilot shrieked
And fell down in a fit;
The holy Hermit raised his eyes,
And prayed where he did sit.

I took the oars: the Pilot's boy,
Who now doth crazy go,
Laughed loud and long, and all the while
His eyes went to and fro.
'Ha! ha!' quoth he, 'full plain I see,
The Devil knows how to row.'

And now, all in my own country,
I stood on the firm land!
The Hermit stepped forth from the boat,
And scarcely he could stand.

O shrieve me, shrieve me, holy man!
The Hermit crossed his brow.
'Say quick,' quoth he 'I bid thee say—
What manner of man art thou?'

Forthwith this frame of mine was wrenched
With a woeful agony,
Which forced me to begin my tale;
And then it left me free.

Since then, at an uncertain hour,
That agony returns;
And till my ghastly tale is told,
This heart within me burns.

I pass, like night, from land to land;
I have strange power of speech;
That moment that his face I see,
I know the man that must hear me:
To him my tale I teach.

What loud uproar bursts from that door!
The wedding-guests are there:
But in the garden-bower the bride
And bride-maids singing are;
And hark the little vesper bell,
Which biddeth me to prayer!

O Wedding-Guest! this soul hath been
Alone on a wide wide sea:
So lonely 'twas, that God himself
Scarce seemed there to be.

O sweeter than the marriage-feast,
'Tis sweeter far to me,
To walk together to the kirk
With a goodly company!—

To walk together to the kirk,
And all together pray,
While each to his great Father bends,
Old men, and babes, and loving friends,
And youths and maidens gay!

Farewell, farewell! but this I tell
To thee, thou Wedding-Guest!
He prayeth well, who loveth well
Both man and bird and beast.

He prayeth best, who loveth best
All things both great and small;
For the dear God who loveth us,
He made and loveth all."

The Mariner, whose eye is bright,
Whose beard with age is hoar,
Is gone; and now the Wedding-Guest
Turned from the bridegroom's door.

He went like one that hath been stunned,
And is of sense forlorn:
A sadder and a wiser man
He rose the morrow morn.

Banana Phone

2004-10-28T17:10:00.000Z

Jahamm, það er nebbla þannig sko. Fólk sem er að þykjast vera skíta á kerfiðn en getur ekki staðið fyrir því. Röflandi daglega að það sé á móti öllum kapitalisma og hallist að vinstri hliðini (kommúnisma) en geta ekkert staðið fyrir því. Sem dæmi er til lið sem segir "skoh ég er strait eldrauður kommúnisti, ég sko gæti ekki verið meira vinstrisinnaður og hata allt bandarískt" svo fer þetta sama fólk og kveikir sér í og sýgur í sig Helbláan kapitalisma (ameríska sigarettur fyrir þá sem ekki fatta). Svona fólk á bara að hengja.

Svo er annað fólk sem fer soldið í taugarnar á mér. Sonna pakk sem halda að allir hata sig, það er til mikið af sonna gothurum (er ekki að segja að allir gotharar séu það, en þó nokkrir), æj sonna mannfýlur sem segja "þú hatar mig því ég er öðruvísi". Einhverjir drullu heimskir viðbjóðir sem eru að reyna brjóta ísinn á daglegu amstri og fá alla upp á móti sér. Afhverju drullisti þið þá ekki til að skjóta ykkur. Nei nei ekkert svo stórt, en fólk ætti allavega að tékka á þessu, því þetta er virkilega að fara með mína daglegu geðheilsu gagnvart öðrum og hjá fleirum líka.
Svo er líka sonna viðbjóðir sem lifa eftir forgangi tískuheimsins, en eru ekkert grunnhyggin. Það lið verður reitt því allir halda það að þau séu svo glær. Sosum rétt að einhverju leyti, en ég meina hei ef marr velur þessa braut má maður búast við mótbyr. Og marr þarf ekki að lemja fólk fyrir skoðanir ;), hnakkar íhugið þetta vel...eða kasski þið skiljið þetta sonna orðað " sko þótt þið séuð nett þéttir á kantinum, þurfið þið ekki að stúta lúðunum fyrir að eiga skoðanir". Þannig lærið bara að taka áliti fólks ef það líkar ekki fatasmekkur ykkar, eða hvernig þið greiðið ykkur eða hvar þið rakið ykkur.

Jæja núna fer ég í mál sem snertir kannski einhverja plebba sálarlega. Það er rétt ég ætla að rakka niður 70 mín. Þetta mynband sem þeir voru að gera er drulla, gömul hugmynd drullu viðbjóðslega leiðinlegt lag og taugaskemmandi. Þessi hugmynd að gera að grín af myndböndum er ekki ný og ekkert rosaleg, fyrir þá sem fíla sonna gera-grín-að tónlistar guttum, mæli ég með að þið tékkið á kóngnum honum Weird Al Yankowich. Svo etta creamhouse rugl, AAAAAAAAAA.

Jæja ég er hættur í bili

eitt að lokum, HVAÐ Í FOKKANUM ER ETTA BABYCAKES LAG SEM ALLIR ERU AÐ SYNGJA.

bæ

Guns n´Roses

2004-10-27T11:55:00.000Z

Guns n’ roses

Axl Rose fæddist 6. febrúar árið 1962 í litlum bæ í Indiana að nafni Lafayette og æska hans var heldur betur átakamikil. Foreldrar hans, Sharon og William Rose, giftust í menntaskóla og eignuðust hann og dreng sem þau nefndu Bill. Hjónaband þeirra gekk illa og á endanum fór William frá Sharon. En Sharon giftist öðrum manni, Bailey, og lét drengina taka upp hans nafn og halda að hann væri faðir þeirra. Hjónin eignuðust síðan dótturina Amy. Stjúpfaðirinn reyndist vera heldur veikur á taugum og barði börnin og Sharon óspart.
Axl Rose óx úr grasi og reifst stanslaust við foreldra sína á unglingsárunum. Er hann var 17 ára uppgötvaði hann að Bailey var ekki raunverulegur faðir hans. Þegar hann komst að því hver faðir hans var breytti hann nafni sínu í William Axl Rose.
Nú var kominn tími fyrir Axl Rose að flytja að heiman. En hann var viss um að hann gæti aldrei fundið stað til að búa á í þessu litla þorpi svo að hann fluttist til Los Angeles. Í textanum í laginu Move to the city, sem átti eftir að koma út seinna meir segir Axl Rose að hann hafi stolið bíl móður sinnar og kreditkorti föður síns.
Jeffery Isbell, góðkunningi Axl sem er betur þekktur sem Izzy Stradlin, var nú þegar fluttur til Los Angeles. Hann hafði fengið sig fullsaddann af litla bænum, Layfatte og skellti trommunum sínum í skottið og keyrði til stórborgarinnar, 18 ára að aldri. Fyrst um sinn spilaði hann í hljómsveitinni Naughty Woman. Hann svaf alltaf í bílnum sínum og geymdi þar trommusettið sitt, en einn góðan veðurdag var bílnum stolið, og að sjálfsögðu trommunum sem voru í skottinu. Ekki varð þetta til þess að Izzy settist í helgan stein, heldur byrjaði hann að reyna fyrir sér á bassa en uppgötvaði fljótlega að gítarinn átti betur við hann. Hann spilaði í mörgum hljómsveitum í Los Angeles en þegar hann kynntist ungum gítarleikara sem hét Chris Webber stofnuðu þeir tríó með Axl Rose. Þrímenningarnir kölluðu sig A.X.L en breyttu nafninu fljótlega í Rose. Þegar þeir sáu í blaði að hljómsveit í New York kallaði sig líka Rose skiptu þeir yfir í Hollywood Rose. Þá höfðu þeir fengið trommarann Johnny Christ og bassaleikarann Rick Mars sér til liðs. Andre Troxx kom svo fljótlega í staðinn fyrir Rick Mars.
Hollywood Rose spiluðu fyrst um sinn mest á litlum börum og klúbbum. Þeir minntu á Ramones og voru fyrsta glam-hljómsveitin í Los Angeles.
Nóttina eftir tónleika í Santa Monica ákvað Axl Rose að hætta í bandinu. Hann byrjaði í hljómsveitinni L.A. Guns með gítarleikaranum Tracii Guns, bassaleikaranum Ole Beitch og trommaranum Rob Gardner. Á meðan var Izzy í hljómsveitinni London. Í henni voru af og til menn eins og Slash (sem varð seinna gítarleikari GNR!), Blackie Lawless (í Wasp) og Nikki Sixx (í Motley Crue)
Ekki gekk allt í haginn hjá Axl Rose og L.A. Guns, og ekki heldur hjá Izzy, og á endanum ákváðu þeir að halda áfram með Hollywood Rose. Þeir fengu bassaleikarann Steve Darrow og Rob Gardner í L.A. Guns sér til liðs.

Árið 1985 voru Hollywood Rose og L.A. Guns hálfpartinn blandaðar saman. Þessi nýja hljómsveit fékk nafnið Guns n’ roses og var skipuð Axl Rose og Izzy Stradlin úr Hollywood Rose og Tracii Guns í L.A. Guns og Rob Gardner. Það var heilmikið mál að finna bassaleikara í sveitina og í byrjun spilaði Izzy á bassann.
Hinn ungi bassaleikari Duff Mckagan var nýfluttur til Los Angeles til að láta draum sinn um að verða rokkstjarna rætast. Hann hafði mikinn áhuga á pönki og hafði spilað í rúmlega 30 öðrum hljómsveitum á gítar, trommur og bassa. Guns n’ roses réðu hann í hljómsveitina sem bassaleikara. Þetta var byrjunin af feril einnar frægustu rokkhljómsveitar síðustu aldar.
Hljómsveitin byrjaði á því að spila á litlum klúbbum og börum, en þeim fannst alltaf eitthvað vanta í tónlistina (það fannst líka fleirum). Duff tókst í gegnum gamla vini úr pönkbransanum að redda litlu “giggi” fyrir bandið, að leggja í lítið tónleikaferðalag. En aðeins þremur dögum áður en hljómsveitin var að fara að leggja í sitt fyrsta tónleikaferðalag, sem fékk síðar nafnið The Hell Tour, hættu Tracii Guns og Rob Gardner í sveitinni.
Í Guns n’ Roses varð uppi fótur og fit og enginn vissi hvað taka ætti til bragðs. Þeir voru þó ákveðnir í að missa ekki af þessu tækifæri, svo að Duff talaði við vini sína sem hann hafði spilað nokkrum sinnum með í hljómsveitinni Road Crew og fékk þá með í bandið. Þessir tveir ungu menn voru gítarleikarinn Saul Hudson, betur þekktur sem Slash, og trommarinn Steven Adler. Með þeim lögðu Guns n’ Roses í án efa sitt ævintýralegasta tónleikaferðalag!
Eftir fyrstu tónleikana í ferðalaginu, sem voru í Troubadour, fengu Guns n’ Roses lánaðan bíl vina sinna og keyrðu út úr Los Angeles til næsta tónleikastaðs. En eftir að hafa keyrt 100 mílur bilaði bíllinn. Guns n’ Roses biðu ekki ráðalausir, heldur komust þeir til Seattle á tveimur dögum með því að húkka sér för. Fyrir að spila á tónleikunum þar hafði þeim verið lofað 250 dollurum, en þeir fengu aðeins greitt 50 dollara. Þegar bensínkortinu af einum rótara þeirra var svo stolið ákvað hljómsveitin að gefast upp, og einhvernveginn komust þeir að lokum heim til Los Angeles.
Í Los Angeles biðu þær góðu fréttir eftir bandinu að Troubadour vildu fá þá aftur að spila hjá sér. Eftir tónleikana þar héldu Guns n’ Roses áfram að spila á litlum klúbbum og börum, þeir spiluðu með litlum hljómsveitum eins og Faster Pussycat og L.A. Guns vinum sínum og hituðu upp fyrir stærri sveitir. Þeir öfluðu sér örlítinn pening með allskins venjulegum vinnum, Izzy vann í gítarverslun og Steven Adler bjó til pítsur og fleira. Axl Rose vann bæði við símasölu, hann vann á vídeóleygju og hjá sígarettufyrirtæki með Slash, sem vann líka í klukkubúð.
Guns n’ Roses urðu fljótlega mjög vinsælir á litlu klúbbunum og útgefendur fóru að hafa áhuga á þeim. Þeir fengu plötusamning hjá Geffen-útgáfufyrirtækinu og byrjuðu að taka upp sína fyrstu breiðskífu. Þegar upptökur af þeirri plötu var lokið og nýbyrjað var að mixa lögin, kom út lítill EP-diskur sem fékk nafnið Live like a Sucide sem innihélt live-útgáfur af lögunum Reckless life, Nice boys, Move to the city og Mama kin. Á honum seldust u.þ.b. 10.000 eintök á aðeins fjórum vikum og kom hann út í desember árið 1986..
Nokkrum mánuðum síar, í ágúst 1987 kom fyrsta breiðskífa hljómsveitarinnar út. Þetta var Appetite for Destruction. Fyrst um sinn seldist hann ekkert sérlega vel en lög eins og Paradise City, Welcome to the Jungle og Sweet child of mine áttu eftir að slá rækilega í gegn. Sveitin fór í tónleikaferðalag um Evrópu til að leika lögin á nýja disknum og spiluðu svo með Motley Crue. Á þeim túr björguðu Slash og Steven Adler lífi bassaleikara hljómsveitarinnar, Nikki Sixx og komu honum yfir læknishendur eftir að hann hafði tekið inn of stóran skammt af eiturlyfjum.
Nokkrum mánuðum síðar fóru Guns n’ Roses í tónleikaferðalag með Iron Maiden. Þar gekk nú ekki allt í haginn hjá Guns n’ roses því Axl fékk slæma magapest og því varð hljómsveitin að sleppa nokkrum tónleikum. Félagar þeirra í L.A. Guns leistu þá af.
Ýmislegt gerðist á næstu mánuðum, Duff gifti sig, hljómsveitin spilaði með Aerosmith og Appetite for destruction lenti í 1. sæti á Billboard topplistanum.
30. nóvember árið 1988 var síðan GN’R lies diskurinn gefinn út. Í fyrstu átti hann að heita: Lies! The Sex, The Drugs, The Violence, The Shocking Truth en útgáfufyirtækinu fannst það of langt svo að diskurinn fékk nafnið GN’R lies. Á disknum eru meðal annars lögin sem komu áður út á Live like a Suicide disknum.
Lies-diskurinn komst í annað sæti á Billboard topplistanum og Guns n’ Roses voru þá með tvo diska á listanum.
Þeir unnu "Best Heavy Metal/Hard Rock Video" verðlaunin fyrir myndbandið við Sweet Child of Mine. Baksviðs, við verðlaunaafhendinguna réðst Vince Neil, söngvari Motley Crue á Izzy og barði hann í andlitið. Vörin á Izzy sprakk vegna hringsins á fingri árásarmannsins og ástæðan fyrir árásnni var sú að Izzy hafði verið að reyna við konu Vince Neils.
Í október spiluðu Guns n’ Roses 4 tónleika með Rolling Stones og í febrúar 1990 var píanóleikari sem kallaði sig Dizzy Reed ráðinn í bandið. Hann hafði áður verið í hljómsveitinni The Wild.
Er upptökur af nýja disknum hófust var svo Steven Adler rekinn úr hljómsveitinni vegna fíkniefnanna og hvað dópið hafði mikil áhrif á trommuleik hans. Steven Adler kærði svo Guns n’ Roses árið 1993 fyrir að hafa hvatt hann til dópneyslu. Hann vann málið og Guns n’ Roses þurftu að borga honum 2.500.000 dollara.
Trommarinn Matt Sorum, úr hljómsveitinni The Cult var fenginn í hans stað, semsagt þegar Guns n’ roses tóku upp sína næstu breiðskífu voru hljómsveitarmeðlimir þessir:

Axl Rose (söngur)
Slash (gítar)
Izzy Stradlin (gítar)
Duff Mckagan (bassi)
Matt Sorum (trommur)
Dizzy Reed (piano)

36 lög höfðu verið tekin upp fyrir diskinn og Guns n’ roses voru í miklum vandræðum hvernig þeir gætu gefið hann út. Fyrst átti að vera gefin út fjögra diska plata, en Geffen útgáfufyrirtækið sagði það vera alltof dýrt fyrir aðdáendurna svo að ákveðið var að tveir diskar væru gefnir út á sama degi.
Þessi pakki fékk nafnið Use your Illusion, diskarnir hétu Use your Illusion 1 og 2.
Þeir voru gefnir út þann 17. september árið 1991. Á þeim var allt annar stíll en á þeim fyrri, þ.e.a.s. meiri hljómur og mikið píanóspil.
Guns n’ roses tóku á honum lagið Knocking on heavens door eftir Bob Dylan í allt öðruvísi útsetningu og Live and let die eftir Paul Mcartney. Lög af þessum nýja Guns n’ roses pakka eins og You could be mine, Don’t cry, Knocking on heavens door og November rain slógu í gegn og gerðir voru margir singlediskar og myndbönd við lögin á disknum. Hljómsveitin spilaði með Skid Row og spiluðu nýju lögin á svokölluðum Get in the ring motherfucker túr í Evrópu.

Það var 7. nóvember sem Izzy hætti svo í Guns n’ roses vegna þess hve hann var ósáttur við ólifnaðinn í hljómsveitinni, þ.e.a.s. fíkniefnin og drykkjuna. Ekki gekk alltaf heldur allt í haginn á tónleikunum þeirra og hafði hann áður hótað því að hætta í bandinu. Izzy tók upp nokkur lög með hljómsveitinni Ju Ju Hounds og fór svo að stunda kappakstur eins og hann hafði gert á yngri árum. Einnig sendi hann frá sér nokkra sólódiska.
En Guns n’ roses réðu gítarleikarann Dave Navarro úr hljómsveitinni Jane’s Addiction í hans stað. Ekki var hann nú lengi í hljómsveitinni því stuttu síðar var Gilby Clarke úr Kill For Thrills ráðinn í staðinn. Með honum fóru Guns n’ Roses í gríðarlega langt tónleikaferðalag um allan heim sem endaði ekki fyrr en árið 1993!

Á túrnum söng Axl Rose með Elton John lagið Bohemian Rhapsody á tónleikum til heiðurs Freddie Mercury (söngvara Queen) sem dó árið 1991 úr eyðni, og einnig spiluðu Guns n’ Roses með Metallicu, U2 og fleirum. Þeir spiluðu út um alla Evrópu, og í Tyrklandi, Ísrel og Bandaríkjunum.
Því miður gekk ekki allt vel á tónleikaferðalaginu. Hér koma tvö dæmi um það:

Á tónleikum í Portúgal var tómum vatnsflöskum kastað upp á sviðið og Axl Rose rann um eina þeirra og datt á bakið. Hann söng restina af laginu í þeirri stellingu. Þegar lagið kláraðist hótuðu Guns n’ Roses að fara af sviðinu ef fólkið mundi halda þessu áfram. Á endanum sagðist Axl Rose ekki hafa komið á tónleikana til að láta fókið meiða sig og Guns n’ Roses hættu að spila og gengu útaf sviðinu. Þegar hljómsveitin kom aftur inná sviðið voru áhorfendurnir að kasta kínverjum og kveikjurum á milli sín, en þó ekki að sviðinu. Loks var einn af þeim sem skipulagði tónleikana látinn hemja fólkið. Þegar ró var komin á múginn spiluðu Guns n’ Roses lagið Patience og var það síðasta lagið.
Þessi læti á tónleikunum hafa líklega verð útaf svokölluðu St. Lois uppþoti sem hafði orðið fyrir einu ári í landinu.

Á tónleikum í New Jersey var kveikjara kastað af afli í punginn á Axl Rose. Vegna þess hve hann hafði verið slæmur í maganum síðustu daga bætti þetta atvik alls ekki úr skák. Hann dreif sig baksviðs til að ná andanum og Duff söng restina af laginu.

Í júlí árið 1993 sneru Guns n’ Roses aftur til Los Angeles og tónleikaferðalagið var á enda. Þessi tónleikaferð hafði verið sú lengsta í rokksögunni, en hljómsveitin hafði spilað á 192 tónleikum í 27 löndum fyrir meira en 7 milljónir manns!!!!
Eftir að hafa spilað á óteljandi mörgum stöðum í tveggja ára löngu tónleikaferðalagi tóku Guns n’ roses upp diskinn The Spaghetti Incident sem var fullur af eldri pönk- og rokklögum eftir t.d. New York Dolls, Charles Manson, T-Rex og Nazareth. Sá diskur var gefinn út 23. nóvember árið 1993.

Svo kom nú að því að hljómsveitin splundraðist!
Í júní 1994 var svo Gilby Clarke rekinn úr bandinu.
Slash stofnaði hljómsveitina Slash’s snakepit, og þeir gáfu út disk árið 1995 og spiluðu á rokkhátíðinni Monsters of rock í ágúst sama ár. Árið 1996 hætti hann svo opinberlega í Guns n’ Roses.
Duff og Matt Sorum stofnuðu hljómsveit með Steve Jones úr Sex Pistols, John Taylor úr Duran Duran. Fjórmenningarnir kölluðu sig Neurotic Outsiders og gáfu út disk árið 1996. Einu ári síðar hættu Duff og Matt Sorum svo algjörlega í Guns n’ roses.
Nú voru Axl Rose og Dizzy Reed einir eftir í hljómsveitinni. Axl Rose keypti Guns n’ roses-nafnið í janúar árið 1997og þeir Dizzy stofnuðu aðra hljómsveit undir sama nafni og sú fyrri. Hljómsveitin er skipuð eftirfarandi hljóðfæraleikurum:

Axl Rose, William Bill Bayley (söngur)
Fæðingardagur: 6. febrúar 1962
Fyrri hljómsveitir: A.X.L, Hollywood Rose og L.A. Guns

Dizzy Reed, Darren Reed (píanó)
Fæðingardagur: 18. júní 1963
Fyrri hljómsveitir: The Wild

Tommy Stinson, Thomas Stinson (bassi)
Fæðingardagur: 6. október 1966
Fyrri hljómsveitir: Dogbreath, Te Replacements, Bash and Pop og Perfect

Robin Finck (gítar)
Fæðingardagur: 7. nóvember 1971
Fyrri hljómsveitir: Prowess, Bat Your Lashes, The Hookers, Sik Dik, Impotent Sea Snakes, Sick MotherFuckers, Nine Inch Nails, Cirque Du Soleil,

Richard Fortus (gítar)
Fæðingardagur: ??
Fyrri hljómsveitir: Love Spit Love, Psychadelic Furs, Ben Folds Five, Gravity Kills og N’ Sync!! (spilaði líka oft með Britney Spears!!)
(Tók við af Paul Huge sumarið 2002)

Buckethead, Brian Carroll (gítar)
Fæðingarár: 1969
Fyrri hljómsveitir: Dei Creeps, Cornbugs, Praxis, Cobra Strike, Buckethead (sóló) og Primus.

Brain, Brian Mantia (trommur)
Fæðingardagur:
Fyrri hljómsveitir: Limbomaniacs og Primus

Chris Pitman (effektar og píanó)
Fæðingardagur:
Fyrri hljómsveitir: Bourgeois Kitten, Replicants og Aenima

30. nóvember árið 1999 kom út diskurinn Live Era 87-93. Eins og nafnið gefur til kynna inniheldur diskurinn tónleikaupptökur frá gömlu góðu árunum.

Von er á nýjum diski sem mun heita Chinese Democracy. Sveitin hefur spilað lögin á honum út um allan heim en diskurinn hefur ekki ennþá verið gefinn út…

Gamalt og gott

2004-10-19T23:52:00.000Z

Ég leigði mér myndina Fight club í sumar, og ég verð að segja að ég var beryttur maður eftir þetta áhorf. Það hljómar kannski eins og firra að hala því fram að kvikmynd geti breytt hugarfari manns en þetta áhorf, þetta sjónræna áreiti sem myndin er hafði gripið utan um eitthvað sem blundaði djúpt inn í mér, gripið um það og hrist það svo svakalega að það vaknaði og reyndi að brjótast út.
Allar þær spurningar, allur sá efi og ónótatilfinning sem ég hafði haft um heiminn var speglaður og hent til baka í mig.

“I felt like putting a bullet between the eyes of every Panda that wouldn't screw to save its species. I wanted to open the dump valves on oil tankers and smother all the French beaches I'd never see. I wanted to breathe smoke.”

Áður en ég horfði á þessa mynd var ég að ganga í gegnum furðulegt tímabil. Ég var týndur. Ég var einhvernvegin ósáttur, óhamingjusamur en þó ekki út af neinu áþreifanlegu eða auðskiljanlegu. Sumir mundu einfaldlega kalla það þunglyndi. En sannleikurinn var sá að vandamálið var augljóst, ég hafði bara ekki tólinn til að skilja það á þessum tímapunkti. Síðan heyrir maður þessa einstöku semi-níhilísku sýn á heiminn, maður hættir að sjá vinnu og peninga og maður sér eyðslu og tilgangsleysi…maður sér fjötra. Mér leið ömurlega því að ég var ömurlegur. Ég var ekki að stefna á neitt sem klára menntaksóla og afara síðan í háskóla og fara að vinna. Ég var svo fullkomlega óupplýstur um sjálfan mig og lífið að ég var nánast nytjalaus. Lítil neysluvél sem hélt bara áfram að pumpa og hreyfast áfram án þess að spurja hvert eða hvers vegna? Síðan heyri ég allt í einu:

“I see all this potential, and I see squandering. God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don't need. We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives. We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't. And we're slowly learning that fact. And we're very, very pissed off.”

Sannleikur samfélagsins einfaldaður en samt svo ótrúlega sterkur og stingandi. Ég sá mig í þessari lýsingu og mér varð nánast óglatt…og síðan varð ég reiður. Það besta sem þessi mynd gerði fyrir mig var að gera mig reiðann. Hún tekur það gildiskerfi sem við lifum eftir, það gildiskerfi sem við sækjum hamingju okkar í og rífur það niður, sýnir okkur hversu mikil blekking neysla okkar er. Steypa, gler, peningar, vinna, Armani jakkaföt, prada töskur, bílar, farsímar…ekkert af þessu er raunverulegt, ekkert af þessu skiptir máli, ekkert af þessu hefur gildi nema það gildi sem við leggjum í það.
Ég sagði í nýlegri færslu að lífið gerist fyrir utan gluggann hjá okkur og að við værum of upptekin að velta okkur upp úr hugsnum okkar til að lifa lífinu.
Ég tek það til baka. Það er rangt. Lífið gerist nefnilega hvergi annarstaðar en í eigin huga. Við stjórnum því hvort veðrið sé gott eða slæmt, hvort við séum rík eða fátæk, einmanna, hamingjusöm, sátt, reið…Félagsleg viðmið skipta engu máli. Þú ert guð þinnar tilveru og Fight Club sýndi mér fram á það. Ef að þú skilur sjálfan þig, brýtur sjálfan þig niður í frumeindir þannig að þú sérð hvernig þú fúnkerar getur þú byggt sjálfan þig upp eftir eigin höfði. Byggt eigin sannfæringu og siðferðiskennd á eigin forsendum. Eins nálægt frelsi og við getum komist.

Nyrst í Fjanda

2004-10-10T08:33:00.005Z

Titillinn sem sjálfur er algerlega óháður öllum frumvarps tillögum alþingis, þannig ekki er hægt að kæra mig. Jæja þar sem kl er alltof margt og já er eiginlega næstum kominn morgun verða þessi skrif vart marktæk.

Búðarferðir eru stórhættulegur hlutur, um er að ræða glanna akstur á fjórhjóluðum "innkaupakerrum" og ef maður er ekki keyrðu harkalega niður af stressuðum húsmærðum getur maður átt hættu á að dúndra á eitt smábarn eða svo. Annað með grænmetis og ávaxta hluta búðarinnar, það er búið að koma upp einhverjum úðurum um allar trissur á þessum bökkum. Svo á ákveðnum tímapunkti dags þá spreyjar þessi úði eins og hann ætti lífið að leysa. Manni dauðbregður við þetta, svo náttúrulega veit maður aldrei hvað getur verið í þessum vökvaupplausnunum. Maður veit aldrei nema að þetta sé blásýru blandað eða jafnvel brennisteinssýra sé aukaefni, eða hvort þetta hafi varanleg minnháttar aukaáhrif s.s: Regluleg uppköst, getuleysi, sáðlát við minnstu áreynslu, niðurgangur, holdsveiki og svona mætti engi telja. Margt er um óöryggi á þessum stöðum líka staflað er himinháum rekkum af klósett pappír og mörgum öðrum eldfimum efnum, hvað ef að einstaklingur hendir óvart glóandi sígarettustubb þarna nálægt. Engin skilti og ekki neitt. Takið líka eftir því að sumir groddaralegir afgreiðslu menn á kjötborðinu nota sjaldan hanska, guð má vita hvað þessir menn hafa verið að fitla við í kaffihléinu. Og hver veit eitthvað um það hvort hann þvoi sér um hendurnar yfir höfuð.

Gott fólk STÓRMARKAÐI BER AÐ VARAST

Ég var hjá henni ömmu minni um daginn og er að ræða við hana um lífið og tilveruna (þó aðallega öldrykkju). Þegar að ég heyri óp og gaurgang úti í garði hjá henni. Ég lít sem snögglegast út og sé þar nokkra krakkagemlingja vera þar úti. Þessir littlu villi menn voru að níðast grasinu með því að hlaupa og hoppa á grasinu, og meira segja dirfðust að sparka í bolta á því. Nú var mér nóg boðið, ég spurði þá snögglega þá gömlu hvar hún geymdi golfsettið. Hún svaraði góðlátlega að það væri geymt úti í geymslu. Ég þreif geymslulyklana og skundaðist út í geymslu og náði í dræverinn. Því næst kem ég æðandi út í garð. Krakkabjánarnir sáu mig strax og hlupu öll tryllingslega í burtu, en einum náði ég nú samt og var það lítill glókollur ekki eldri en svona 4 ára, náði honum niður með snöggu höggi höfuðið, það samt blæddi duglega úr höfðinu. Svo tuskaði ég aðeins í hann þegar hann rankaði við sér, gaf honum 1-2 kjaftshögg, ekkert meira en hann átti skilið. En þetta sýnir þessum krakkagemlingjum að vera ekki að ögra okkur fullorðna fólkinu, þau eiga að virða það og jafnframt eigur þess.

Bless